Çin’de Dünyanın En Büyük Fosil Alanı Bulundu

köpa generiska viagra på nätet utan recept snabb leverans

opcje binarne opinie graczy

veztrander

http://whitsettvision.com/?vano=bande-di-bollinger-online&3f5=86 bande di bollinger online This pictures shows the excavation site close to Zhucheng City, in east China’s Shandong Province. The fossil field appears to be the largest in the world, according to paleontologists. Credit: Xinhua/Photoshot

cos e opzioni binarie A dinosaur fossil field discovered this year in eastern China appears to be the largest in the world, a paleontologist told Xinhua on Monday.

Viagra 100 mg

opções binárias é legalizado no brasil

http://dijitalkss.com/tag/sosyal-medya­/feed auto trader opzioni binarie

The world’s largest hadrosaurus fossil was found here in the 1980s and exhibited in the local museum.

A new fossil site was found during another mining expedition in March in Longdu, Shunwang, Jiayue and Zhigou Towns. One field in Longdu is 300meters long by 10m wide and 5m deep. More than 3,000 fossils have been found at that site, among which new genera or species might be found, Zhao said.

A 2m skull of a large ceratopsian was found here, the first such discovery outside of North America, said Xu Xing, researcher of the Institute of Vertebrate Paleontology and Paleoanthropology.

In the 15 sub-fields, other new genera of ankylosaurus, tyrannosaurus and ceolurus were also found, Xu said.

Zhao said the fossils had only the slimmest chance to have survived all these years. According to current research, the region might have been a watery area with abundant grass. That would have made it an ideal habitat for duck-billed dinosaurs, Zhao said.

The geologists said there might have been a volcanic eruption that was fatal to the dinosaurs and later a flood that brought the fossils to their resting place.

Mining had been suspended because of weather but would resume in the spring, Zhao said.

Research on the findings would be published at the end of next year, he said. A fossil park will be built in the region, local authorities said.

Bu haber AA ve Şinhua (Xinhua) sitelerinden derlenmiştir.

Gezegenlerin Deprem Oluşturma Etkisi

Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Mühendislik Fakültesi Makine Mühendisliği Bölümü öğretim üyesi Prof. Dr. Mustafa Yıldırım, dünyaya yakın olduğu için Ay’ın yanı sıra Merkür, Venüs, Mars, Satürn ve Jüpiter gezegenlerinin hareketlerinin, depremle ilgisinin bulunduğunu söyledi.

Çalışmalarına tsunami olayı öncesinde dolunay görülmesinden hareketle başladığını ifade eden Prof. Dr. Yıldırım, Ay’ın konumu ve durumuyla deprem arasındaki ilişkiyi bulmaya çalıştığını anlattı.

Daha sonra sadece Ay değil, başka gezegenlerin de depreme etkisi olduğunu gösteren bulgulara ulaştığını dile getiren Prof. Dr. Yıldırım, böylece depremin dünyanın neresinde ve hangi büyüklüklerde meydana geleceğini tahmin etme imkanını elde etiğini belirtti.

برنامج كتابه الاسماء ع الصور Dünyaya yakın olduğu için Ay ve bunun yanı sıra Merkür, Venüs, Mars, Satürn ve Jüpiter gezegenlerinin hareketlerinin depremle ilgisi bulunuyor” diyen Prof. Dr. Yıldırım, bu gezegenlerden herhangi birinin 3-4 büyüklüğünde deprem yapabileceğini bildirdi.

buy genuine Crestor online Prof. Dr. Yıldırım, 15-20 Ocak 2009 arasında Türkiye’de deprem olacağını tahmin ettiğini, ancak bunların büyüklüğünün 4,5’i geçeceğini düşünmediğini söyledi.

Depremi tetikleyen en önemli olaylardan birinin gelgit olduğunu dile getiren Prof. Dr. Yıldırım, “ binäre optionen handeln demokonto Hareket eden suyun oluşturduğu eylemsizlik ve buna bağlı ağırlık merkezinin bir gök cismi gibi davranıp magmayı tetiklemesi ve magmanın basıncının, darbe uygulayarak fayı kırması neticesinde, depremin oluştuğunu düşünüyorum. Nerede kırılmaya hazır fay varsa, magma bunu tetikliyor ve depremi başlatıyor” dedi.

Prof. Dr. Yıldırım, 2009 yılında Marmara’da deprem riski bulunmadığını bildirerek, “ seroquel et zopiclone Önümüzdeki yıl için Marmara’da risk varsa, ağustosta olabilir” dedi.

Mustafa Yıldırım hakkında Dumlupınar Üniversitesi ve Fırat Üniversitesi.

Bu haber, AA’dan (Sedat Gök-Ömer Ürer) değiştirilmeden alınmıştır.

الكتابة الغموض Nokta atışı (?) deprem tahmini!

Mars’ta Nemli Durumda Depolanma Sürecine Ait İpuçlarına Rastlandı

Amerikalı biliminsanları Mars yüzeyinde karbonat keşfetmeleri, Kızıl Gezegen’de geçmişte bulunduğu tahmin edilen suyun pek de asitli olmadığını ve yaşamın ortaya çıkmasına elverişli bir ortam sağladığını düşündürüyor.

Science dergisinde yayımlanan makaleye göre, Amerikan Havacılık ve Uzay Kurumunun (NASA) Mars’ın yörüngesinde bilimsel çalışmalarını sürdüren Mars Yörünge Kaşifinin (Mars Reconnaissance Orbiter-MRO) spektrometresi sayesinde yaptığı keşif, bu gezegenin sularının, 3,6 milyar yıldan fazla zaman önce mineraller oluşmaya başladığında, nötr bir pH’ı veya alkalini bulunduğu gösteriyor.

Karbonat, Dünya yüzeyinde bolca bulunan ve asitte çabucak çözünen bir mineral. Biliminsanları, Mars yüzeyinde karbonatın varlığının, Kızıl Gezegen’in tarihinde asitli bir çevrenin egemen olduğu yönündeki yaygın teoriye ters düştüğüne işaret ediyor.

Bu çalışmaya katılan biliminsanları, Mars’ta karbonatın bulunmasının, tersine, değişik tipte nemli çevreler bulunduğuna işaret ettiğini ve bu çevrelerin çeşitliliği arttıkça, yaşamın oluşması şansının da arttığını belirtiyorlar.

Araştırmanın başında yer alan Johns Hopkins Üniversitesi uygulamalı fizik laboratuvarından Scott Murchie, çalışmalarının sonunda karbonatın varlığını keşfettiklerini, bunun da kendilerine Mars’ın değişik dönemleri boyunca var olan koşullar konusunda daha fazla ayrıntı sağladığını söyledi.

Four Types of Deposits From Wet Conditions on Early Mars

Each of these four panels shows a close-up view of a different type of geological deposit formed with the involvement of water, based on observations by NASA’s Mars Reconnaissance Orbiter. All four date from the earliest period of Martian history, called the Noachian Period.

The upper-left panel shows carbonates overlying clays in the Nili Fossae region of Mars. The view combines color-coded information from infrared spectral observations by the Compact Reconnaissance Imaging Spectrometer for Mars (CRISM) with an underlying black-and-white image from the High Resolution Imaging Science Experiment (HiRISE) camera. Beneath a rough-textured capping rock unit (purple) lie banded olivine-bearing layers (yellow), which in some places have been partially or wholly altered to carbonate (green).

The upper-right panel shows phyllosilicates and chlorides in the Terra Sirenum region, observed by CRISM and HiRISE. Medium-toned, finely fractured rocks containing chloride salts either underlie higher-standing, light-toned phyllosilicates or fill in low spots between them. Both sit on dark, eroded volcanic material.

The lower-left panel shows the upper portion of canyon wall in Coprates Chasma, observed by HiRISE and CRISM. The chasm rim cuts across the middle of the image. The wall slopes down to the top of the image and continues outside the region shown, exposing multiple phyllosilicate-bearing layers in a section of rock 7 kilometers (4 miles) thick. Two of the layers shown here are finely fractured aluminum clays that dominate the lower half of the image, underlain by thin beds of iron-magnesium clays at the top of the image. The dark material is a remnant of an overlying layer of basaltic sand that has been partly eroded away by the wind.

The lower-right panel shows phyllosilicates with vertically layered compositions in Mawrth Vallis, observed by HiRISE (presented in enhanced color) and CRISM. The brown-colored knob in the middle of the scene is a remnant of cap rock that overlies aluminum clays (blue-gray), which in turn overlie iron-magnesium clays (buff).

Image credit: NASA/JPL/JHUAPL/University of Arizona/Brown University.

siti di trading a opzioni binarie dove si puo investire pochissimi soldi Scientists Find ‘Missing’ Mineral and Clues to Mars Mysteries

Researchers using a powerful instrument aboard NASA’s Mars Reconnaissance Orbiter have found a long-sought-after mineral on the Martian surface and, with it, unexpected clues to the Red Planet’s watery past.

Surveying intact bedrock layers with the Compact Reconnaissance Imaging Spectrometer for Mars, or CRISM, scientists found carbonate minerals, indicating that Mars had neutral to alkaline water when the minerals formed at these locations more than 3.6 billion years ago. Carbonates, which on Earth include limestone and chalk, dissolve quickly in acid. Therefore, their survival until today on Mars challenges suggestions that an exclusively acidic environment later dominated the planet. Instead, it indicates that different types of watery environments existed. The greater the variety of wet environments, the greater the chances one or more of them may have supported life.

“We’re excited to have finally found carbonate minerals because they provide more detail about conditions during specific periods of Mars’ history,” said Scott Murchie, principal investigator for the instrument at the Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory in Laurel, Md.

The findings will appear in the Dec. 19 issue of Science magazine and were announced Thursday at a briefing at the American Geophysical Union’s Fall Meeting in San Francisco.

Carbonate rocks are created when water and carbon dioxide interact with calcium, iron or magnesium in volcanic rocks. Carbon dioxide from the atmosphere becomes trapped within the rocks. If all of the carbon dioxide locked in Earth’s carbonates were released, our atmosphere would be thicker than that of Venus. Some researchers believe that a thick, carbon dioxide-rich atmosphere kept ancient Mars warm and kept water liquid on its surface long enough to have carved the valley systems observed today.

“The carbonates that CRISM has observed are regional rather than global in nature, and therefore, are too limited to account for enough carbon dioxide to form a thick atmosphere,” said Bethany Ehlmann, lead author of the article and a spectrometer team member from Brown University, Providence, R.I.

“Although we have not found the types of carbonate deposits which might have trapped an ancient atmosphere,” Ehlmann said, “we have found evidence that not all of Mars experienced an intense, acidic weathering environment 3.5 billion years ago, as has been proposed. We’ve found at least one region that was potentially more hospitable to life.”

The researchers report clearly defined carbonate exposures in bedrock layers surrounding the 1,489-kilometer-diameter (925-mile) Isidis impact basin, which formed more than 3.6 billion years ago. The best-exposed rocks occur along a trough system called Nili Fossae, which is 666 kilometers (414 miles) long, at the edge of the basin. The region has rocks enriched in olivine, a mineral that can react with water to form carbonate.

“This discovery of carbonates in an intact rock layer, in contact with clays, is an example of how joint observations by CRISM and the telescopic cameras on the Mars Reconnaissance Orbiter are revealing details of distinct environments on Mars,” said Sue Smrekar, deputy project scientist for the orbiter at NASA’s Jet Propulsion Laboratory in Pasadena, Calif.

NASA’s Phoenix Mars Lander discovered carbonates in soil samples. Researchers had previously found them in Martian meteorites that fell to Earth and in windblown Mars dust observed from orbit. However, the dust and soil could be mixtures from many areas, so the carbonates’ origins have been unclear. The latest observations indicate carbonates may have formed over extended periods on early Mars. They also point to specific locations where future rovers and landers could search for possible evidence of past life.

Bu haber, AA ve NASA sitelerinden derlenmiştir.

Konya’daki Yazır Fayı

Konya’nın merkez Selçuk ilçesindeki Yazır Mahallesi’nde bulunan Yazır Fayı üzerinde yapılan araştırmada, Türkiye’de ve dünyada bu büyüklükte nadir gözlenen faylanmaya bağlı yarıklara rastlandı.

Araştırmalarında, faydaki hareketlere bağlı olarak yeryüzünde oluşan, içleri alüvyonlarla doldurulmuş yarıklara rastladıklarını ifade eden Selçuk Üniversitesi Jeoloji Mühendisliği Bölümü’nden Doç. Dr. Yaşar Eren, “Yani bir deprem anında ve sonrasında yeryüzü yarıldığında akarsu ve rüzgârların getirdiği malzemeler, bu yarıklara dolmuş ve doğal bir fay yarığı oluşmuş” dedi.

Fay kırıklarının oluşumunun 10-20 bin yıl öncesine kadar dayandığını tahmin ettiklerini dile getiren Eren, şunları kaydetti: “Bu fay yarıklarından taş ocaklarında çok sayıda var. Bunların görünürde yükseklikleri 25 metreye kadar çıkabiliyor. Genişlikleri ise 2 metreye kadar ulaşıyor. Bunların yüzey uzunlukları da 200 metreden daha fazla. Bu büyüklükteki yarıklar Türkiye’de ve dünyada çok nadir görülüyor. Bu yapılar, bize Konya Fay Hattı’nın özellikleri ve hareketleriyle ilgili bazı ipuçları veriyor. Bunlar aynı zamanda Konya’nın deprem kayıtları. Yazır’daki fay yarıkları, bize büyük olasılıkla yörede daha önce 6-6,5 büyüklüğünde depremin oluştuğunu gösteriyor.”

Konya fay Hattı’nın doğusunda yer alan Yazır Fayı yapısal açıdan ilginç yapılar içermektedir. kuzeykuzeydoğu-güneygüneybatı gidişli Yazır Fayı, yörede yüzeyleyen Miyosen-Pliyosen yaşlı gölsel kireçtaşları ile Kuvaterner yaşlı karasal kırıntılılardan oluşmuş havza çökellerini kesmektedir. Konya merkeze bağlı Barsana mahallesinin kuzeyindeki taş ocağı yarmalarında, Yazır Fayı’nın hareketlerine bağlı olarak biri faya paralel diğeri ise faya dik olarak yönlenmiş iki takım genişleme kökenli yapılar (Neptüniyen dayklar-ekstensiyonel yarıklar) gözlenmektedir. Arazi gözlemleri, bu yarıkların, fayın Kuvaterner esnasındaki hareketlerine bağlı olarak yüzey kırıkları şeklinde geliştiğini belgelemektedir. Bu gözlemlerle beraber fay hattına yakın kesimlerde büyüklüğü 4.4’e varan depremlerin de bulunması Konya Fay Hattı’nın aktif bir hat olduğunu belgelemektedir.


İnceleme alanının jeoloji haritası. Tüm hakları Yaşar Eren’e aittir.

opciones binarias estrategia 5 minutos Yazır Fayı*
Yazır Fayı (YAF), Konya ovasını batıdan sınırlamış Konya Fay Hattı’nın doğusunda yer alan ve toplam uzunluğu 10 km ye varabilen kademeli olarak sıralanmış ve farklı uzunluklardaki bölümlerden oluşmuş bir faydır. KKD-GGB gidişli Yazır Fayı (YAF), yörede yüzeyleyen Miyosen-Pliyosen yaşlı gölsel kireçtaşları ile Kuvaterner yaşlı karasal kırıntılılardan yapılı ova çökellerini kesmektedir. Konya merkeze bağlı Parsana ve Yazır mahalleleri arasındaki taş ocağı yarmalarında, YAF gölsel kireçtaşları ile ova çökellerini yan yana getirmiş ve bu faylanma ile gölsel kireçtaşları göreli olarak yükselirken, Kuvaterner yaşlı ova çökelleri çökmüştür. YAF, 3 km doğusundaki Çiftlikbaşı fayı ile Konya ovası içinde üçgen geometrili küçük bir graben yapısı oluşturmuştur. Parsana ile Yazır mahalleri arasında YAF, yaklaşık düşeye yakın eğimli ve KKD-GGB yönelimlidir. Kayma çizikleri fayın çok az sağ yönlü doğrultu atıma sahip, düşeye yakın doğuya eğimli bir normal fay karakterinde olduğunu belgeler. Yüzey verilerine göre YAF, en az 25-30 m’lik bir düşey atıma sahiptir. YAF’nın hareketlerine bağlı olarak biri faya paralel, diğeri ise faya dik olarak yönlenmiş iki takım Neptüniyen dayk oluşmuştur.


Neptüniyen dayklar. Tüm hakları Yaşar Eren’e aittir.

Konya ovası içinde Yazır fayı ile ilişkili dev neptüniyen daykları bulunmaktadır (Eren, 2001) Yazır Fayı (YAF), Konya ovasını batıdan sınırlamış Konya fay hattının doğusunda yer alan ve toplam uzunluğu 10 km’ye varabilen kademeli olarak sıralanmış ve farklı uzunluklardaki bölümlerden oluşmuş bir faydır. KKD-GGB gidişli Yazır Fayı (YAF), yörede yüzeyleyen Miyosen-Pliyosen yaşlı gölsel kireçtaşları ile Kuvaterner yaşlı karasal kırıntılılardan yapılı ova çökellerini kesmektedir. Konya merkeze bağlı Parsana ve Yazır mahalleleri arasındaki taş ocağı yarmalarında, YAF gölsel kireçtaşları ile ova çökellerini yan yana getirmiş ve bu faylanma ile gölsel kireçtaşları göreli olarak yükselirken, Kuvaterner yaşlı ova çökelleri çökmüştür. YAF’nın hareketlerine bağlı olarak biri faya paralel, diğeri ise faya dik olarak yönlenmiş iki takım genişleme kökenli yapılar (Neptüniyen dayklar) oluşmuştur. Yaklaşık düşey konumlu neptüniyen daykların içi üstteki alüviyal çökeller tarafından doldurulmuştur. Düşey kesitlerinde aşağıya doğru kapanan üçgen geometrili daykların genişlikleri 15 cm–2 m arasında değişmekte, boyları ise 15 m’ye kadar varabilmektedir. Yarıklar K100D, 900 ve K800B, 850GB konumlarında yoğunlaşmıştır. Arazi gözlemleri, neptüniyen daykların fayın Kuvaterner esnasında en az farklı iki evredeki hareketlerine bağlı olarak yüzey kırıkları şeklinde geliştiğini ve Konya ovasının söz konusu kesiminin, yaklaşık kuzey-güney ve doğu-batı gidişli birbirine dik iki yönelimde tansiyonel gerilmelerden etkilendiğini ortaya koymaktadır.

* Eren Y. 2003.Yazır Fayının (Konya) Neo-Tektonik Özellikleri, Pamukkale Üniversitesi Mühendislik Bilimleri Dergisi, 9/2, 237-244.

Neptüniyen dayklar hakkında daha fazla bilgi için Yaşar Eren’in Kişisel Sayfası. (yasareren.com)

Düzeltmeler için Doç. Dr. Yaşar EREN’e teşekkürü bir borç bilirim.

Bu haber, AA, NTVMSNBC, Yaşar Eren’in Kişisel Sayfası sitelerinden derlenmiştir.

Dünya Kabuğunu Şekillendiren Bent Hareketi

Purdue Üniversitesi’nden Profesör Eric Calais başkanlığındaki araştırmacılar, birbirinden ayrılan ve yüzeye doğru erimiş kayaları püskürten iki Afrika tektonik plakasının hareketini ölçtüler.

Bent hareketi verdikleri bu yeryüzü kabuğu hareketini ilk kez ölçümleyerek kaydeden biliminsanları, bu jeolojik olay sonucu iki plaka arasında en az 10 km uzunluğunda ve 1,5 metre genişliğinde bir magma duvarı oluştuğunu belirttiler. Bu tip bent hareketlerinin ince okyanus kabuğunda daha önce oluştukları bilinirken, biliminsanları ilk yeryüzü kabuğunun bu ince tabakasındaki jeolojik hareketi doğrudan gözlemleme ve rakamlarla ölçme imkanı buldular.

Bu jeolojik hareketin, Dünya’nın nazik dış kabuğu litosferin nasıl kırılarak ayrıldığı ve hareket ettiğini gösteren önemli bir olay olduğunu belirten araştırmacılar, kıtaları iten ve çeken güçlerin kabuğu kıracak kadar güçlü olmadıklarını, ancak sürekli bent hareketinin litosferi zayıflattığını ve böylece daha az güçle kırılgan hale getirdiğini kaydettiler.

Çalışmanın ayrıntıları Nature dergisinde yayımlanacak.


This image shows a map of the 2007 earthquakes and dyking event in Tanzania. The black circles indicate earthquakes, and the red line shows the location of the dyke intrusion. (Purdue University image/Calais laboratory)

(PU) Team led by Purdue professor first to record key event that breaks continents apart

Researchers have captured for the first time a geological event considered key in shaping the Earth’s landscape.

An international research team led by Eric Calais, a Purdue University professor of geophysics, was able to measure ground displacements as two tectonic plates in Africa moved apart and molten rock pushed its way toward the surface during the first so-called “dyking event” ever recorded within the planet’s continental crust.

The event left a wall of magma 6 miles long and 5 feet wide wedged between the two plates. A paper detailing the event will be published Wednesday (Dec. 11) in Nature.

Dyking events have been reported in the thin oceanic crust but had never been directly observed and quantified in the thicker areas of the planet’s shell, Calais said.

“Such dyking events had been included in theories, but researchers had never before been in the right place at the right time with the right equipment to record them,” Calais said. “The event was preceded by a slow slipping of the tectonic plates along a fault line. This also had not been seen before. Faults usually slip suddenly, which produces earthquakes, but this was a very seismically quiet course of events that lasted about one week.”

The existence of these events provides a key element of how the Earth’s rigid outer shell – the lithosphere – breaks apart and moves. The known forces pushing and pulling on continents are not powerful enough to break them apart. However, repeated dyking events could weaken the lithosphere severalfold, allowing it to shift and break under far less force, Calais said.

“To break a continent apart, one needs to overcome the strength of the Earth’s lithosphere,” he said. “But when we calculate the forces available from plate tectonics, we find that they are not large enough to do the job. We know that continents break apart and have done so repeatedly in the geological past. So, how can it happen? One way is to add a little push to the system, and this is exactly what dyke intrusions do.”

During a dyke intrusion, magma held in deep reservoirs breaks through surrounding rock and rises toward the surface, forcing the two plates apart, and, over time, weakening the lithosphere by transferring heat to the surrounding rocks. The magma fills and widens cracks and fractures as it rises. The end result is a vertical wall, or dyke, of magma that has pushed the Earth’s crust apart, he said.

“Eventually, if these events occur over and over again for millions of years, an ocean will form between the two plates,” he said. “So, today in Tanzania, we are really witnessing the earliest stages of ocean formation.”

Calais and his collaborators captured this event in Tanzania’s Lake Natron basin during the summer of 2007. The basin lies near the southern tip of the eastern branch of the East African Rift, the area where the Somalia and Nubia tectonic plates are moving apart.

Reports of a series of moderate earthquakes from northern Tanzania felt all the way to Nairobi in Kenya caught the team’s attention. French collaborators had installed seismographs in the vicinity of the Natron basin a few months before the event and recorded more than 600 small earthquakes in two weeks, pinpointing the center of the tectonic activity. Tanzanian researchers were able to collect Global Positioning System (GPS) measurements in the Natron area. Calais compared these measurements with those taken earlier to determine the amount of displacement of the Earth’s surface. But these displacements did not match what was expected from the earthquakes.

“The displacement was much too large given the small size of the earthquakes, which was the first lead that something unusual was happening,” Calais said. “Soon after these earthquakes, one of the volcanoes in the area entered an explosive eruptive stage, which indicated that magma was involved. So we had an idea this might be a dyking event.”

He then worked with colleagues in Luxembourg to obtain radar interferometry (InSAR) data, which provided a detailed picture of ground movements. A team of led by Belgium scientists went to the area for a field check and mapped 13 miles of open fissures that corresponded well with the observations from InSAR data.

“Once we had all of the measurements, in particular the InSAR data, we knew that the combined dataset could only be explained by the injection of a dyke,” Calais said. “If we had only the GPS data and/or seismic activity data, this would have been difficult to prove. We needed all of these methods to really understand what was happening.”

A dyking event is mostly an aseismic process, meaning it does not create large earthquakes or release a lot of ground-shaking energy. It would be easy to miss such an occurrence without some of the advanced geodetic measurement technology available today, he said.

“When you look at events like this with only one measurement tool, you are half blind,” Calais said. “You are missing a lot of what the planet is telling us. Sometimes it whispers instead of shouting.”

It is possible that there have been several dyking events on the East African Rift within the past few decades, he said.

“If there is evidence that these events have been happening within recent time, there is no reason not to believe that they have been happening for several million years,” Calais said. “This could then be a very important contribution to the dynamics of the East African Rift system.”

Co-authors of the paper include Nicolas d’Oreye and Anneleen Oyen from the National Museum of Natural History in Luxembourg; Julie Albaric, Jacques Déverchère and Julie Perrot from the University of Brest in France; Anne Deschamps from the National Center for Scientific Research in France; Damien Delvaux, Francois Kervyn, Benoit Smets and Christelle Wauthier from the Royal Museum for Central Africa in Belgium; Cynthia Ebinger from the University of Rochester; Richard W. Ferdinand from the University of Dar es Salaam in Tanzania; Athanas S. Macheyeki from the Renard Centre of Marine Geology in Belgium; Elifuraha Saria from Ardhi University in Tanzania; and D. Sarah Stamps from Purdue.

Calais and his collaborators next will watch the surrounding area for the aftermath of this dyking event.

“When a large event like this occurs, the state of stress on the Earth’s upper layers are changed, and we expect several additional events to follow,” Calais said. “Other magma reservoirs may be touched and trigger another dyking event. It will take a while for the system to relax again and get back to its quiet, steady-state, behavior.”

His team also plans to examine the area in more detail to try to discover evidence of past dyking events. This information could illustrate any historical patterns in the incidences of these events and how regularly they occur.

“At stake is a better understanding of geohazards in East African countries, whose fragile economy may easily be disrupted even by seismic or volcanic events of moderate magnitude,” Calais said.

The National Science Foundation funded this research.

Read more

Bu haber, AA, CNNTÜRK, NTVMSNBC ve Purdue Üniversitesi sitelerinden derlenmiştir.

Roma’yı ve Bizans’ı Vuran Kuraklık

Kudüs yakınlarındaki bir mağaradaki dikitlerin analiz edilmesi sonucu, Roma ve Bizans imparatorluklarını gerileten şeyin aslında aynı olay olduğu anlaşıldı, bir doğa olayı, kuraklık.

Wisconsin Üniversitesi jeologları, Kudüs yakınlarındaki Soreq Mağarası’nda MÖ 200 ve MS 1100 tarihleri arasında oluşmuş dikitlerin kimyasal yapılarını inceledi.

Jeolog John Valley ve Ian Orland, bu analiz sonucunda Akdeniz’in doğusunda MS 100 ile MS 700 tarihleri arasında daha kuru iklim şartları olduğunu, özellikle Roma ve Bizans’ın gücünün bölgede zayıflamaya başladığı MS 100-400 tarihleri arasında yağışların ciddi biçimde azaldığını belirledi.

Valley, iklimin etkisinin kesin olarak bilinmediğini ancak arada dönemler açısından “ilginç bir korelasyon” olduğunu söyledi.

Araştırma ekibi, aynı jeo-kimyasal tekniği daha eski tarihli oluşumların analizi için kullanacak. Uzmanlar, son buzul çağından kalma örnekleri inceleyerek hızlı ısı artışının iklime nasıl etkileri olduğunu anlamayı amaçlıyor.

İsrail Jeolojik Araştırmalar Kurumu ve İbrani Üniversitesi’nden uzmanların da destek verdiği araştırmanın sonuçları, “Quaternary Research” dergisinde yayınlanacak.


Growth bands are visible in a polished cross-section of a stalagmite from Soreq Cave near Jerusalem, Israel. Stalagmites form from calcite and other minerals deposited by water in caves and contain chemical signatures of the climate and other physical conditions that existed as the formation grew. Geochemical analysis of a similar stalagmite from the same cave has revealed that large climate changes in the Eastern Mediterranean 1,400 years ago, including increasingly dry weather from 100 A.D. to 700 A.D., may have contributed to the downfall of the Roman and Byzantine Empires in the region.

(UWM) Cave’s Climate Clues Show Ancient Empires Declined During Dry Spell

The decline of the Roman and Byzantine empires in the Eastern Mediterranean more than 1,400 years ago may have been driven by unfavorable climate changes.

Based on chemical signatures in a piece of calcite from a cave near Jerusalem, a team of American and Israeli geologists pieced together a detailed record of the area’s climate from roughly 200 B.C. to 1100 A.D. Their analysis, to be reported in an upcoming issue of the journal Quaternary Research, reveals increasingly dry weather from 100 A.D. to 700 A.D. that coincided with the fall of both Roman and Byzantine rule in the region.

The researchers, led by UW-Madison geology graduate student Ian Orland and professor John Valley, reconstructed the high-resolution climate record based on geochemical analysis of a stalagmite from Soreq Cave, located in the Stalactite Cave Nature Reserve near Jerusalem.

“It looks sort of like tree rings in cross-section. You have many concentric rings and you can analyze across these rings, but instead of looking at the ring widths, we’re looking at the geochemical composition of each ring,” says Orland.

Using oxygen isotope signatures and impurities — such as organic matter flushed into the cave by surface rain — trapped in the layered mineral deposits, Orland determined annual rainfall levels for the years the stalagmite was growing, from approximately 200 B.C. to 1100 A.D.

While cave formations have previously been used as climate indicators, past analyses have relied on relatively crude sampling tools, typically small dental drills, which required averaging across 10 or even 100 years at a time. The current analysis used an advanced ion microprobe in the Wisconsin Secondary-Ion Mass-Spectrometer (Wisc-SIMS) laboratory to sample spots just one-hundredth of a millimeter across. That represents about 100 times sharper detail than previous methods. With such fine resolution, the scientists were able to discriminate weather patterns from individual years and seasons.

Their detailed climate record shows that the Eastern Mediterranean became drier between 100 A.D. and 700 A.D., a time when Roman and Byzantine power in the region waned, including steep drops in precipitation around 100 A.D. and 400 A.D. “Whether this is what weakened the Byzantines or not isn’t known, but it is an interesting correlation,” Valley says. “These things were certainly going on at the time that those historic changes occurred.”

The team is now applying the same techniques to older samples from the same cave. “One period of interest is the last glacial termination, around 19,000 years ago — the most recent period in Earth’s history when the whole globe experienced a warming of 4 to 5 degrees Celsius,” Orland says.

Formations from this period of rapid change may help them better understand how weather patterns respond to quickly warming temperatures.

Soreq Cave — at least 185,000 years old and still active — also offers the hope of creating a high-resolution long-term climate change record to parallel those generated from Greenland and Antarctic ice cores.

“No one knows what happened on the continents… At the poles, the climate might have been quite different,” says Valley. “This is a record of what was going on in a very different part of the world.”

In addition to Valley and Orland, the paper was authored by Miryam Bar-Matthews and Avner Ayalon from the Geological Survey of Israel, Alan Matthews of the Hebrew University in Jerusalem and Noriko Kita of UW-Madison.

Funding for the project is from the Comer Science and Education Foundation, National Science Foundation, U.S. Department of Energy, Israel Science Foundation, Sigma Xi, and the UW-Madison Department of Geology and Geophysics.

Bu haber, CNNTÜRK, Cumhuriyet ve UWM sitelerinden derlenmiştir.

Meksika’daki Dev Kristaller

Dünyanın bilinen en büyük alçıtaşı kristalleri Meksika’nın kuzey bölgesindeki Chihuahuan Çölü’nün dibindeki bir mağarada bulunuyor. Bazılarının uzunluğu 10 metreyi aşıyor ve en uzunu ise 11,4 metre.


Perspective of the inside of the Crystals Cave, with the lightning effects on and ready for photo and film shooting. © Copyright MMVIII, Proyecto Naica. Foto: Gonzalo Infante.

Kristaller Mağarası (Cueva de los Cristales) olarak anılan bu göz kamaştırıcı yerin ortaya çıkışını, Naica maden ocağı içinde, yüzeyin neredeyse 300 metre altında bir keşif tüneli kazan iki madenciye borçluyuz. Peñoles şirketine ait olan Naica, Meksika’nın en üretken kurşun madeni. Aynı ocakta 120 metre derinlikteki Kılıçlar Mağarası’nın keşfedildiği 1910’dan beri daha küçük kristallerin bulunduğu başka mağaralar da ortaya çıkarılmıştı.

Dünyanın dört bir yanından uzmanlar, mağaranın varlığını öğrenince böylesine büyük kristallerin nasıl oluştuğunu çözmeye çalıştı. İşin sırrı kristallerin oluşum sürecindeki olağandışı çevre koşullarında yatıyor. 

“Nasıl olup da bu kadar büyümüşlerdi?” Kurşun ve gümüşün oluşumunda aşılan jeolojik evreler, kristal üretimini de sağlar. Yere düşmüş dikilitaşlar, ışık sütunları, bazıları 1 metre kalınlığında dev kristaller. Yerde ve mağara duvarlarında daha küçük, bıçak kadar keskin, kusursuz kristal yığınları. Selenitten -doğada sık rastlanan yarı şeffaf ve narin bir alçıtaşı mineralinden- oluşan kristaller. Kristallerin büyümesi için muhteşem koşullar. Çoğu mağara ve maden ocağında sıcaklık sabittir ve ortam serindir. Ancak Naica maden ocağında derinlikle birlikte sıcaklık da artıyor. Çünkü bu maden ocağı yüzeyin yaklaşık 1,5 kilometre altındaki bir magma sokulumunun üzerinde yer alıyor.

Mineral içeriği zengin suların yaklaşık 600 bin yıl boyunca mağaranın içine sızmasıyla, kalsiyum sülfat molekülleri tıpkı istif edilmiş tuğlalar gibi dibe çöktü. Önce derinlerdeki bir magma tabakasının yüzeyi zorlayarak fışkırması suları aşırı derecede ısıttı. Ardından yaklaşık bir buçuk milyon yıl önce suyun sıcaklığı düşerek aşağı yukarı 58°C’ye, yani sudaki kalsiyum sülfatın selenit kristalleri oluşturmasına uygun düzeye indi. Suyla dolu mağaradaki koşulların yüz binlerce yıl neredeyse hiç değişmeksizin aynı kalması, kristallerin şaşırtıcı boyutlara ulaşmasını sağladı.

Madenciler 1985 dolaylarında pompalarla ocaktaki su tablasını düşürürken, farkında olmadan mağaradan su çektiler. Böylece suyun dışına çıkan kristallerin büyümesi durdu; oysa suyun dönmesine izin verilmiş olsaydı, kristaller yeniden büyümeye başlayacaktı.

Şu anda mağara yağmacılara ve ocağın havalandırma sisteminin yol açacağı çevre hasarına karşı koruma sağlayan ağır bir çelik kapıyla şirket tarafından güvenceye alınmış durumda. Çok az kişinin mağaraya girmesine izin verilmesinin iki nedeni var. Birincisi, mağara aşırı derecede sıcak ve nemli; özel soğutucu elbiseler giymeden içeriye girenler sıcak çarpmasından ölme riskiyle karşılaşabilir. İkincisi, alçıtaşı çok yumuşak olduğundan, aletlerle, çizmelerle ve hatta tırnaklarla kolayca sıyrık alıp hasar görebilir.

Bu haber, Naica ve NG sitesinden derlenmiştir.